Σοφία Αλεξανιάν"Αν σου αρνούνται το χωριό, πάρε ολόκληρη την πόλη"

Η Σοφία Αλεξανιάν γεννήθηκε στο Σουχούμι της Αμπχαζίας από μητέρα Αρμένισσα και πατέρα Έλληνα. Το 1995 αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη γενέτειρά της και να καταφύγει στην Ελλάδα, όπου ζει και εργάζεται μέχρι σήμερα.
Είναι απόφοιτη της Ανώτερης Σχολής Δραματικής Τέχνης Μαίρης Βογιατζή Τράγκα και του Τμήματος Σχεδιασμού και Τεχνολογίας Ένδυσης του ΤΕΙ Κεντρικής Μακεδονίας. Αρχικά εργάστηκε με αντικείμενο την ένδυση στην τηλεόραση και στο θέατρο (2008-2010). Το 2011 ολοκλήρωσε τα μαθήματα ανώτερης υποκριτικής τέχνης στο Θέατρο Τέχνης της Μόσχας.
Έχει εμφανιστεί σε πολλές θεατρικές παραστάσεις, δίπλα σε μεγάλα ονόματα, σε τηλεοπτικές σειρές, όπως Η πολυκατοικία και το Μάλιστα, Σεφ!, και σε κινηματογραφικές ταινίες.
Η ζωή αύριο, η ζωή χθες της Σοφίας Αλεξανιάν είναι πράγματι μια «συνταρακτική μαρτυρία, γραμμένη σαν μυθιστόρημα», όπως γράφει στο εξώφυλλο του βιβλίου που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέδρος.
Στη στήλη των συνεντεύξεων μας μίλησε για το βιβλίο της",η ζωή αύριο,η ζωή χθές" ,το θέατρο,την ηθοποιία αλλά και τις δύσκολες στιγμές που πέρασε."Κρατιόμαστε στο παρόν και προσδοκούμε  σε ένα ωραίο μέλλον"μας επισημαίνει και πραγματικά της το ευχόμαστε.
«Η ζωή αύριο, η ζωή χτες» Κατάθεση ψυχής το βιβλίο σου. Μίλησέ μας για αυτό.

Είναι ένα βιβλίο που γράφτηκε με σκοπό να αφήσω στο χτες, το φάντασμα του «χτες». Γιατί «αύριο» είναι μια καινούργια μέρα και αξίζει να τη ζήσουμε καθαροί, απαλλαγμένοι, ώστε να την απολαύσουμε, γιατί δεν ξέρουμε πόσα αύριο θα έρθουν ακόμα. Στο δικό μου «χτες» υπήρξε πολύς πόνος, πόλεμος, θάνατος, προσφυγιά, απώλεια, συνθήκες που με οδήγησαν σε ένα αδιέξοδο παρόν, μέσα στο οποίο η ζωή δεν ήταν και τόσο αισιόδοξη. Συμβαίνει σε όλους τους ανθρώπους, που το παρελθόν τους, στοιχειώνει τη ζωή τους, είτε καλώς, είτε κακώς. Κάποιοι το συνειδητοποιούν, κάποιοι όχι. Ο άνθρωπος έχει πάντα τη δυνατότητα να αλλάξει τη ζωή του, ακόμα κι αν βρίσκεται σε άγονο έδαφος. Αυτή η αιτία, στάθηκε αφορμή για να γράψω το βιβλίο.  Στο «χτες» θα βρεις όλα όσα είσαι  σήμερα, στο σήμερα μπορείς να επιλέξεις αν θέλεις να είσαι αυτός που είσαι ή να το αλλάξεις για το αύριο. Το βιβλίο μέσα από μια αληθινή ιστορία δείχνει πως μπορεί κάποιος να αλλάξει κάτι ή αν δεν μπορεί, να τα αποδεχτεί και να ζήσει με αυτά. Η ψυχική αυτή αναζήτηση περιγράφεται μέσα από ένα πραγματικό γεγονός, τον Πόλεμο του 1992 στην Αμπχαζία με τη Γεωργία και την εξορία των κατοίκων της χώρας. Η αφήγηση είναι μυθιστορηματική δίχως ίχνος μυθοπλασίας.

Μέσα από τα μάτια ενός αθώου παιδιού που έγινε μάρτυρας μιας συγκλονιστικής ιστορίας, της ίδιας του, της ζωής. Τι θυμάσαι περισσότερο απ’ όλα;

Πλέον τίποτα δεν θυμάμαι και θυμάμαι τα πάντα. Επέλεξα τη λήθη. Επέλεξα να μην θυμάμαι,  αλλά πριν περάσω σε αυτό το στάδιο έζησα με μνήμες πάνω από είκοσι χρόνια, που τις κατέγραψα. Τις κατέγραψα για να τις ξεχάσω. Και το έκανα. Βέβαια δεν γίνεται απόλυτα να ξεχάσεις αυτό, το οποίο σε δημιούργησε και σε έκανε ΑΥΤΟ, το οποίο θέλεις να ξεχάσεις. Είναι πολλά και όλα είναι εξίσου πολύ σημαντικά για μένα για να ξεχωρίσω κάτι συγκεκριμένο. Κρατιόμαστε στο παρόν και προσδοκούμε  σε ένα ωραίο μέλλον.

Με τον συγγραφέα Χάρη Τσιρκινίδη

Ποια είναι η συνέχεια της ζωής σου, όταν ήρθες στην Ελλάδα;

Η συνέχει είναι αυτή που βλέπετε, κάνω αυτό που ήθελα το οποίο δεν ήταν στις προδιαγραφές να κάνω. Βέβαια στην Ελλάδα ήταν πιο δύσκολα τα πράγματα από ότι στο πόλεμο. Εν καιρώ ειρήνης ο άνθρωπος αγωνίζεται σκληρότερα για την επιβίωση του, πάρα εν καιρώ πολέμου. Στο πόλεμο έχεις μόνο τη ζωή σου, ενώ στην ειρήνη έχεις χιλιάδες πράγματα για την ζωή σου που τα πληρώνεις με τη ζωή σου. Στη δική μου ζωή εγώ επέλεξα τη μόρφωση, παρά τις περιστάσεις που με απομάκρυναν από αυτήν. Επέλεξα να ακολουθήσω τα όνειρα μου, παρά τις αντίξοες συνθήκες του υποβαθμισμένου  πολιτισμού της χώρας. Η υποβάθμιση δεν οφείλεται στους ανθρώπους που αντιπροσωπεύουν τον πολιτισμό, αλλά σε εκείνους που απευθύνεται ο πολιτισμός.

Η ψυχή βρίσκει το δρόμο της στο βιβλίο, εσύ βρήκες το δρόμο σου;

Όχι, εγώ βρήκα τον εαυτό μου και όσο μου επιτρέπω και τον ακούω, ακολουθώ τον δρόμο στον οποίο με οδηγεί. Καμιά φορά μπαίνω σε περίεργα μονοπάτια, εύχομαι να βρω τον δρόμο της αποστολής μου και να είναι στρωτός, ευχάριστος και μακρύς.

Διάβαζες από μικρή βιβλία;  Πώς αποφάσισες να γράψεις ένα αυτοβιογραφικό βιβλίο;

Ναι διάβαζα από μικρή. Ήταν πολύ οι λόγοι. Και για να καταγράψω ένα ιστορικό γεγονός του οποίου έτυχε να είμαι μάρτυρας, και για να αναφέρω τους ανθρώπους που έχασαν άδικα τη ζωή τους και τώρα ζουν μέσα στο βιβλίο μου. Αλλά και να αφήσω το χτες πίσω μου και να προχωρήσω πιο ελαφριά στο αύριο.

Τι θα ήθελες να πετάξεις από τη ζωή σου;

Δυστυχώς, μερικούς ανθρώπους που τους σέρνω πάρα πολλά χρόνια και κάποιους θα εξακολουθώ να τους σέρνω για πολύ καιρό ακόμα. Πάντα πρέπει να πετάμε ότι μας βαραίνει για να επιπλεύσουμε στην επιφάνεια, ειδάλλως θα φτάσουμε στο βυθό. Δεν είναι κακό να αδειάζουμε το χώρο μας ώστε να έρθει αυτό που πραγματικά είναι για μας. Μπορεί το να πετάξεις από τη ζωή σου ανθρώπους να ακούγεται σκληρό και απάνθρωπο αλλά δεν είναι έτσι. Αν υποφέρετε από κάποιους ανθρώπους τότε πρέπει να απομακρυνθείτε από αυτούς ώστε να βρείτε και οι δύο την υγειά σας! Πάντα υπάρχουν άνθρωποι που είναι για μας και μας ψάχνουν, αλλά δεν θα μας βρουν ποτέ αν τη θέση τους πιάνει κάποιος που δεν είναι για μας. Οπότε ναι, πετάξτε από τη ζωή σας και ανθρώπους αν σας βαραίνουν! Κι εγώ με τη σειρά μου έχω πεταχτεί από τη ζωή ορισμένων ανθρώπων και τους ευγνωμονώ γι’ αυτό.

Είσαι ενοχικός τύπος;

Δυστυχώς ναι. Αλλά το δουλεύω όσο μπορώ. Είναι ένα άχρηστο συναίσθημα το οποίο δεν ωφελεί σε τίποτα και σε βάζει συνέχεια σε μπελάδες. Εκτός αυτού σε καθιστά πάντα να βρίσκεσαι στη θέση του θύματος. Διότι όντας ενοχικός, νιώθεις φόβο και λύπηση για τα πάντα και τους πάντες έτσι για να εξιλεωθείς υποβάλλεις τον εαυτό σε ταλαιπωρίες. 

Λειτουργείς με την καρδιά ή με το νου; Και τα δύο;

Ο άνθρωπος έχει τρία μυαλά το νου, τη καρδιά και το στομάχι. Αυτά τα τρία πάντα δίνουν το σήμα τους που εμείς συχνά το απορρίπτουμε και ύστερα τρέχουμε και δεν φτάνουμε. Ο νους που για κάποιο λόγο έχει πάρει το κυρίαρχο ρόλο, έχει τη δύναμη να υπερισχύει, δυστυχώς συχνά ακούω αυτόν και έχω προβλήματα και στην καρδιά και στο στομάχι.

Ποια ήταν η αφορμή για να γίνεις ηθοποιός;

Το ήθελα από μικρή και τελικά δεν έκανα λάθος. Αλλά αν άκουγα μόνο την καρδιά μου τα πράγματα θα ήταν καλύτερα. Δυστυχώς άκουσα πολλούς και τα πράγματα δυσκόλεψαν. Η αφορμή στάθηκε το ενδιαφέρον μου να παρατηρώ τις ανθρώπινες συμπεριφορές όχι για να τις σχολιάζω ή να τις θεραπεύω αλλά απλά να παρατηρώ την ύπαρξη τους και να την αποδέχομαι. Με τη τέχνη του ηθοποιού ταξιδεύεις σε εποχές, σε κόσμους φανταστικούς και ανακαλύπτεις όλο και καλύτερα τον εαυτό σου, εισέρχεσαι στις πιο απόκρυφες πτυχές μέσω των ρόλων που υποδύεσαι. 

Με τον ηθοποιό Κωνσταντίνο Τσιομίδη

Συμμετείχες στο κόκκινο ποτάμι μια σειρά με μεγάλη τηλεθέαση αλλά και εξαιρετικής ποιότητας. Τι έχεις να θυμηθείς από τη σειρά και το ρόλο σου;

Ο ρόλος μου ήταν εύκολος, δίχως απαιτήσεις, ταίριαξα εγώ στο ρόλο και όχι αυτός σε μένα. Παρ΄ αυτά με κούρασε τρομερά. Τώρα που τελείωσε και ολοκληρώθηκε αυτός ο χαρακτήρας και ευτυχώς τελείωσε έτσι όπως τελείωσε, νιώθω πως πήρα το μάθημα μου από τη Δόμνα. Μου έδειξε τι πρέπει να αλλάξω πάνω μου για να μην ξανά γίνω Δόμνα. Αυτό που με ευχαριστεί να θυμάμαι είναι τα γυρίσματα που τα λατρεύω. Είδα και αυτή τη μορφή γυρισμάτων, μονοκάμερο πολλές λήψεις, μου άρεσε που ήταν τόσο μεγάλη σειρά εποχής, με τόσο σπουδαίο θέμα. Θυμάμαι τα ταξίδια μας, το τραύμα που έγινε κατά λάθος την ώρα του γυρίσματος από ένα δυνατό χτύπημα. Ήταν ιδιαίτερη και ξεχωριστή συνεργασία. Κι αυτό που εκτιμώ και δεν θα το ξεχάσω ποτέ είναι ο ρομαντισμός και η λεπτότητα που διαθέτει ο Μανούσος Μανουσάκης όταν πήρε στη σειρά μια άγνωστη κοπέλα που μπούκαρε σαν τρελή στο γραφείο με την απαίτηση «θέλω να παίξω». Μου αφιερώθηκε χρόνος να εισακουστώ και μου δόθηκε η ευκαιρία. Δεν είναι ρομαντικό; Τις περισσότερες φορές δεν σε αφήνουν καν να μπεις στο γραφείο.

Είσαι δυναμική γυναίκα. Τι έχεις θάψει βαθιά μέσα σου για να γίνεις δυνατή;

Για να είμαι δυνατή ξεθάβω συνήθως από μέσα μου στοιχεία και αξίες που με δυναμώνουν να προχωράω. Αυτό, που με ωθούν όλα για να το θάψω και αντιστέκομαι, είναι η δημιουργικότητα, η αγνότητα και η καθαρότητα. Χρόνια τώρα με πιέζουν οι περιστάσεις να τα θάψω αλλά εγώ τα διατηρώ σαν μια φλόγα. Δεν θέλω να χάσω αυτά τα στοιχεία και θλίβομαι όταν έρχονται άνθρωποι που με περιγελούν και ταυτόχρονα με πιέζουν να τα ξεχάσω και να συμμορφωθώ με την ιδέα πως η ζωή είναι χρήμα με κάθε τίμημα, και τίποτα άλλο δεν έχει αξία πέρα από το χρήμα. Η πνευματικότητα είναι άχρηστη, πρέπει να κοιτάμε το χρήμα και το συμφέρον, τα σουβλάκια και τις μπύρες. Όλο με αυτούς παλεύω και κουράστηκα. 

Τι μελλοντικά συγγραφικά και όχι μόνο σχέδια έχεις;

Έχω ένα καινούργιο βιβλίο δεν ξέρω πότε θα είναι έτοιμο αλλά το έχω βάλει μπρος ολοταχώς. Επίσης προγραμματίζω άμεσα να βγάλω ένα νέο επεισόδιο στη διαδικτυακή μου σειρά Ανοιχτές Υποθέσεις στο YouΤube Κανάλι μου.

Σ ενοχλεί που γίνονται ηθοποιοί όλοι όσοι είναι γνωστοί στο κοινό;

Όχι ιδιαίτερα. Γιατί κάποιος άσχετος άνθρωπος μπορεί να έχει ταλέντο και να μην το έχει ανακαλύψει ο ίδιος. Παλαιότερα σκοτιζόμουν να είμαι καλή ηθοποιός, να αποδεχτούν το ταλέντο μου, να αποδείξω την αξία μου, σήμερα δεν με νοιάζει πια να είμαι καλή ηθοποιός, με νοιάζει να είμαι τυχερή και να έχω δουλεία. Καλός ηθοποιός δεν σημαίνει πως θα έχεις και πάντα δουλειά! Πολλοί,  καλοί ηθοποιοί συχνά χάνονται για πάντα δυστυχώς.  Βέβαια πολλοί από αυτούς που είναι γνωστοί ηθοποιοί είναι και καλοί ηθοποιοί και δεν είναι τυχαία εκεί που είναι, αλλά υπάρχουν και εξαιρέσεις που είναι υπερτιμημένες ίσως μόνο κατά προσωπικές απόψεις.

Με ποιο μότο πορεύεσαι στη ζωή;

Αν σου αρνούνται το χωριό, πάρε ολόκληρη τη πόλη! Είναι μια φράση που τη λέω από πολύ μικρή ηλικία.

Support art workers Θεωρείς ότι βοήθησε τους εργαζόμενους το κίνημα;

Δεν ξέρω. Το μέλλον θα δείξει. Πιστεύω πως όχι. Κι αν θα ανοίξουν τα θέατρα για να δουλέψουν και να μη δοθούν επιδόματα στήριξης. Θα έρθει ο κόσμος να δει παραστάσεις; Ή θα είναι μηδενικά τα ταμεία και θα χάσουν και τα επιδόματα με πρόσχημα ότι δουλεύουν.  Φοβάμαι πως το άνοιγμα καλλιτεχνικών εργασιών είναι μια οφθαλμαπάτη για να κοπάσει η αντίδραση.

Ο εγκλεισμός μας θα μας κάνει καλύτερους ανθρώπους λένε κάποιοι .Το πιστεύεις;

Ίσως. «Πιστεύω στη καλοσύνη των ανθρώπων» λέει η  Μπλάνς Ντιμπουά στο Λεωφορείο ο Πόθος.

Πώς θα χαρακτήριζες τη Σόφια Αλεξανιαν;

Ωωω δύσκολο! Ως έναν άνθρωπο που ψάχνει …….. δεν θα πω τι, γιατί είναι ο τίτλος του νέου μου βιβλίου που γράφω αυτό το καιρό. Πάντως θα με χαρακτήριζα πολύπλευρη με καλές και κακές πτυχές.

Φωτογραφικό υλικό: Anny Icon

Βασιλική Ευαγγέλου Παπαθανασίου

Share on Google Plus

About femalevoice

This is a short description in the author block about the author. You edit it by entering text in the "Biographical Info" field in the user admin panel.