Ο Βύρων Αθανίτης μας μιλά για το "Σπαθί του Αυτοκράτορα"

 
Ο συγγραφέας του Βιβλίου “Το Σπαθί του Αυτοκράτορα”, Βύρων Αθανίτης, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Γράφημα απαντά σε ερωτήσεις μας για τη συγγραφή ,την κοινωνία αλλά και την δοκιμασία της καραντίνας που βιώσαμε πρόσφατα.

Πώς ξεκίνησε για σας το ταξίδι της συγγραφής;

Όταν ήμουν 11 ετών ξεκίνησα να γράφω μια νουβέλα με ήρωα έναν πυρηνικό επιστήμονα που είχε απαχθεί στη Μέση Ανατολή και τον πίεζαν να κατασκευάσει ατομικά όπλα. Παράτησα το εγχείρημα εκείνο στη μέση, όμως το μικρόβιο παρέμεινε ενεργό μέσα μου έκτοτε!

Μιλήστε μας για το νέο σας βιβλίο» Το σπαθί του αυτοκράτορα που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Γράφημα.

Πρόκειται για ένα βιβλίο που ενδύεται τον τύπο του ιστορικού μυθιστορήματος, πέρα όμως από αυτό πραγματεύεται μια σειρά από ενδιαφέροντα σύγχρονα ζητήματα, όπως είναι η νεοελληνική ταυτότητα, η διαχρονική μας πορεία, τα τραύματα από τα συμβάντα του χθες και οι ευκαιρίες που ανοίγονται για την κοινωνία μας στο μέλλον. Η υπόθεση εξελίσσεται σε δυο χωροχρονικά επίπεδα:
Το ιστορικό παρελθόν, με τα κύρια συμβάντα των τελευταίων ετών της παραπαίουσας Ρωμανίας (του κράτους που συνηθίσαμε να ονομάζουμε Βυζάντιο), αλλά και προσωπικές στιγμές των ανθρώπων του αυτοκρατορικού περιβάλλοντος, αποτυπώνονται μέσα από την διήγηση ενός γραμματικού-ακολούθου του Κων/νου ΙΑ΄ Παλαιολόγου, που συνέγραψε Χρονικό όταν κατέφυγε σε μοναστήρι μετά την Άλωση. Η διαφύλαξη του σπαθιού του αυτοκράτορα λαμβάνει για εκείνον ιεραποστολική διάσταση, ως παρακαταθήκη για τις επόμενες γενεές.
Η αναζήτηση του σπαθιού συνιστά τον κεντρικό άξονα της δράσης στον παρόντα χρόνο, με βασικά πρόσωπα τον Βαγγέλη Βαφέα, την οικογένειά του και τον βυζαντινολόγο καθηγητή Θεόδωρο Μαρόπουλο με τη βοήθεια της διδακτορικής ερευνήτριας Μαίρη Ανν Νίκολσον, οι οποίοι ιχνηλατούν το χθες και αναμετρώνται με τον εαυτό τους αλλά και το άδηλο συλλογικό μας αύριο. Μέσα από τους διαλόγους των πρωταγωνιστών παρουσιάζεται η πορεία του Γένους και τα κρίσημα για τον ελληνισμό σταυροδρόμια του καιρού μας, ενώ την ίδια ώρα προσπαθούν να κατανοήσουν την  ψυχοσύνθεση μας αλλά και τη δική τους προσωπική διαδρομή.

Σας αρέσει η βυζαντινή ιστορία; Πόσο χρόνο σας πήρε για να το γράψετε;

Όταν ήμουν μαθητής δεν είχα σε εκτίμηση τη Βυζαντινή Ιστορία, όπως και οι περισσότεροι φαντάζομαι. Προτιμούσα την αρχαιότητα, ενώ με δυσκόλευαν ιδιαίτερα οι ανεξάντλητες αναφορές σε ονόματα αυτοκρατόρων, χρονολογίες και μάχες. Το λεγόμενο Βυζάντιο και η εποχή του συκοφαντήθηκε από τους πολέμιούς του για εκατοντάδες χρόνια κι αυτό πέρασε και στην αντίληψη που είχαμε οι Έλληνες για αυτό. Τα πράγματα άλλαξαν τις τελευταίες δεκαετίες με τη συνδρομή δεκάδων κορυφαίων  γενναίων ερευνητών -Ελλήνων και Ξένων- που, πέρα από τα έργα και τις ημέρες της Ορθοδοξίας, έδωσαν νέες διαστάσεις και λάμψη στην εποποιία της αυτοκρατορίας ως κιβωτού των παραδόσεων και του πολιτισμού της αρχαιότητας και της Ρώμης. Η δική μου αναζήτηση και μελέτη στις πηγές και τη σχετική βιβλιογραφία υπήρξε κοπιώδης και χρειάστηκαν 5 περίπου χρόνια για την ολοκλήρωση του βιβλίου στην τελική του μορφή.

Στη διάρκεια της συγγραφής ταυτιστήκατε ή αποστασιοποιηθήκατε από τους ήρωές σας;

Όσο προχωρούσε η συγγραφή, τόσο περισσότερο αναπτύσσονταν και οι χαρακτήρες των ηρώων μου. Έτσι και εγώ προοδευτικά ταυτιζόμουν μαζί τους, συγκλίνοντας πότε στον ένα πότε στον άλλο! Αν και ο κεντρικός άξονας της υπόθεσης περιστρέφεται γύρω από τον αμφισβητία επικοινωνιολόγο Βαγγέλη Βαφέα, συναισθηματικά θεωρώ ότι βρέθηκα στο τέλος πιο κοντά στον γραμματικό του αυτοκράτορα, Μιχαήλ Ζαπαντιώτη κι αυτό έχει να κάνει με μια ρομαντική τάση που ενίοτε με χαρακτηρίζει!

Σας οδήγησε η ιστορία μέσα από την πλοκή ή εσείς ξέρατε από την αρχή το τέλος;

 Το τέλος της ιστορίας άλλαξε τουλάχιστον τρεις φορές στη διάρκεια της συγγραφής, συνεπώς δεν γνώριζα από την αρχή την τελική εξέλιξη της υπόθεσης!

Ποιο ήταν το πιο δύσκολο σημείο της ιστορίας;
Ποιο ήθελε περισσότερο χρόνο και μελέτη για να γραφεί;

 Όσο κι αν ακούγεται παράξενο, το μέρος του βιβλίου που εξιστορεί τα συμβάντα του παρελθόντος ήταν για μένα το πιο εύκολο κομμάτι της συγγραφής, ορισμένες στιγμές λες και “έβλεπα” μπροστά μου να διαδραματίζονται τα ιστορικά γεγονότα. Το πιο δύσκολο σημείο ήταν η προβληματική σχέση του Βαγγέλη Βαφέα με την έφηβη κόρη του, ενώ το πλέον χρονοβόρο αποδείχθηκε η ισορροπημένη διατύπωση των επιχειρημάτων στη συζήτηση μεταξύ της συντροφιάς των ανδρών που ακολουθεί την ανάγνωση του Χρονικού και άπτεται των αδυναμιών της χώρας και της κοινωνίας μας, σε ό,τι αφορά την εξέλιξη και ανάδειξη σύγχρονων θεσμών πολιτικής οργάνωσης, διοίκησης και οικονομικής ανάπτυξης.

 Εργάζεστε  τριάντα χρόνια στην τοπική αυτοδιοίκηση. Εχετε κάποια έντονη επαγγελματική στιγμή που θα θέλατε να μοιραστείτε μαζί μας;

Οι εργαζόμενοι στην Τοπική Αυτοδιοίκηση βρέθηκαν όπως θα γνωρίζετε από την αρχή της πανδημίας στην πρώτη γραμμή της κρατικής δράσης, προκειμένου για την εφαρμογή των μέτρων πρόληψης στους δημόσιους χώρους (υπηρεσίες καθαριότητας κλπ), της παροχής υπηρεσιών πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας και συμβουλευτικής σε επείγουσες  περιπτώσεις (μονάδες υγείας των Δημοτικών Ιατρείων) αλλά και την στήριξη των ευάλωτων κοινωνικών ομάδων που αντιμετώπισαν αντικειμενικές δυσκολίες λόγω της καραντίνας (Υπηρεσίες Κοινωνικής Πρόνοιας και Πρόγραμμα Βοήθεια στο Σπίτι-plus). Λόγω της θέσης μου στην υπηρεσία, συμμετείχα στο συντονιστικό κέντρο που ανέλαβε την οργάνωση και εφαρμογή του επιχειρησιακού σχεδίου για την διαχείριση της κατάστασης στον φορέα μας. Οι πρωτόγνωρες συνθήκες που αντιμετωπίσαμε όλοι μας απαίτησαν όλη μας την προσοχή το σύνολο των δυνάμεων μας και ομαδικό πνεύμα για αρκετές εβδομάδες, με δύσκολα ωράρια και στιγμές έντασης που ευτυχώς – λόγω της καλής εξέλιξης – θα θυμόμαστε στο μέλλον με θετική διάθεση και χαμόγελο. 

Πώς πρέπει να βλέπουμε τις όποιες δύσκολες καταστάσεις στη ζωή μας;

Είναι μάλλον ουτοπικό να γενικεύει κανείς σε ο.τι αφορά τις δυσκολίες της ζωής. Όσο πιο προσωπικά είναι τα προβλήματα, τόσο πιο δύσκολο είναι να τα αντιμετωπίζει κανείς με θετικό πνεύμα και αποφασιστικότητα. Προσεύχομαι κάθε βράδυ να μας έχει καλά ο Θεός, να προστατεύει τα παιδία μας και κανείς μας να μην κληθεί ποτέ να αντιμετωπίσει προβλήματα και καταστάσεις που ειναι πέρα από τις δυνάμεις του. Θα έλεγα, εν πάση περιπτώσει ότι στις δύσκολες καταστάσεις οφείλουμε να δείχνουμε ψυχραιμία, συνεργατικότητα και επαγγελματισμό.

Η πανδημία του covib 19 τι έφερε στην επιφάνεια;

Στο παγκόσμιο επίπεδο, φρονώ ότι η πανδημία ανέδειξε το εύθραυστο της ζωής και την φαιδρότητα της ανθρώπινης ματαιοδοξίας μπροστά στην ισχύ ενός μοιραίου παράγοντα. Η ανασφάλεια και ο φόβος που κυριάρχησαν δεν είναι ο καλύτερος σύμβουλος για τις ενέργειές μας και πιστεύω ότι οι άνθρωποι με θεμέλια φιλοσοφίας ή βαθιά ριζομένη πίστη αντιμετώπισασν καλύτερα τις καταστάσεις. Για εκείνους που σκέπτονται περισσότερο, η υπόθεση σημαίνει πολλά σχετικά με το οικοσύστημα μας και τις συνέπειες που μπορεί να έχει η ανεξέλεγκτη παρεμβατικότητα του ανθρώπου στην φύση. Στην Ελλάδα η αντιμετώπιση της πανδημίας επιβεβαίωσε απλά κάτι  που ήδη γνωρίζαμε από το παρελθόν: όταν οι Έλληνες συστρατευόμαστε σε ένα κοινό στόχο, μπορούμε να πετύχουμε το ακατόρθωτο. Δυστυχώς αυτό συμβαίνει μόνο σε έκτακτες καταστάσεις, οι αδυναμίες μας και η τάση για διχόνοια σχετίζονται με την καθημερινότητα κι εκεί πάσχουμε διαχρονικά..

Θα βγούμε καλύτεροι άνθρωποι μετά τον εγκλεισμό μας;

Δεν νομίζω ότι θα υπάρχουν μακροπρόθεσμες επιδράσεις στο ψυχισμό και την θεώρηση - αντίληψή μας, από τον εγκλεισμό (εκτός και αν επαναληφθεί η ίδια κατάσταση στο άμεσο μέλλον). Ήδη μοιάζει να το έχουμε ξεχάσει, ως επί τω πλείστω!

Τι μήνυμα στέλνετε στους αναγνώστες σας;

Να πιστεύουμε στον ευατό μας και τις αστείρευτες δυνάμεις του ελληνισμού, χωρίς ανασφάλεια και ενοχές, αλλά με κοινωνική συνείδηση και δημιουργικότητα.

Έχετε μελλοντικά συγγραφικά σχέδια;

Δεν έχω ξεκινήσει κάτι νέο και για την ώρα με απασχολεί περισσότερο η πρόωθηση του βιβλίου και οι λοιπές επαγγελματικές και οικογενειακές μου υποχρεώσεις που είναι αυξημένες. Υπάρχουν σκέψεις για μια προσωπογραφία που σχετίζεται και με το Σπαθί του Αυτοκράτορα, όπως και ένα παλαιότερο σχέδιο για μια οικογενειακή ιστορία με αφετηρία την περίοδο του εμφυλίου, αλλά δεν έχω κατασταλάξει ακόμη.

Βασιλική Ευαγγέλου Παπαθανασίου

Share on Google Plus

About femalevoice

This is a short description in the author block about the author. You edit it by entering text in the "Biographical Info" field in the user admin panel.