Τόνια Κυριφίδη:"Η τάξη του '82"αγγίζει τις γυναικείες χορδές.

Η Τόνια Κυριφίδη είναι η σημερινή καλεσμένη μας και μας μιλάει για το νέο της βιβλίο "η τάξη του '82".Δέκα καθημερινές γυναικες της διπλανής πόρτας με τις  χαρές, τις λύπες, επιτυχίες και απογοητεύσεις, γάμους μα και διαζύγια, κοινωνική καταξίωση αλλά και συναισθηματική απαξίωση.Ο αναγνώστης γίνεται ένα με τις γυναίκες αυτές και είτε τις αγαπά είτε τις αντιπαθεί τις βάζει στη ζωή του.Αναζητηστε το νέο βιβλίο της Τόνιας Κυριφίδη.


Μιλήστε μας για το βιβλίο σας «Η τάξη του 82»

«Η Τάξη του ´82» είναι ένα βιβλίο που θα αγγίξει ευαίσθητες χορδές της γυναικείας ψυχής,  μιας και μιλάει για την γυναικεία φιλία και για το πόσο δυνατή μπορεί να γίνει καθώς κι αν είναι εφικτό να αντέξει στο πέρασμα των χρόνων.  Αν και  οι ηρωίδες του βιβλίου έχουν πατήσει για τα καλά στη δεκαετία του των 50, το βιβλίο αυτό δεν απευθύνεται μόνο σε μεγάλες ηλικίες. Διότι οι ιστορίες αυτές, που σημειωτέον οι περισσότερες βασίζονται σε πραγματικές μαρτυρίες, εμπλουτισμένες φυσικά με αρκετή μυθοπλασία, περιγράφουν γεγονότα και καταστάσεις που λίγο - πολύ όλες μας έχουμε βιώσει. Πρόκειται για ένα βιβλίο που αναφέρεται σε σημαντικά γεγονότα δέκα καθημερινών γυναικών της διπλανής πόρτας και που περιέχουν χαρές και λύπες, επιτυχίες και απογοητεύσεις, γάμους μα και διαζύγια, κοινωνική καταξίωση αλλά και συναισθηματική απαξίωση. Σε αυτό το βιβλίο ο αναγνώστης θα ανακαλύψει μία προς μία τις κρυφές πλευρές της ζωής αυτών των γυναικών. Θα γίνει ακροατής των καημών και των εξομολογήσεών τους. Θα ακούσει το παράπονο αλλά και τις κρυφές επιθυμίες τους. Θα οριστεί επίσης μάρτυρας των διαφωνιών, ακόμα και των καυγάδων τους. Θα τις δει να μονιάζουν, να διασκεδάζουν, να συμβουλεύουν η μια την άλλη και να  ξετυλίγουν μια διαφορετική πτυχή του εαυτού τους. Θα λυπηθεί μαζί τους, θα νιώσει την αγανάκτησή τους, μα θα θυμώσει κιόλας με τις αψυχολόγητες αποφάσεις ορισμένων από αυτές. Κάποιες θα μπορέσει να τις κατανοήσει. Μα και για κάποιες άλλες δεν θα καταφέρει να βρει δικαιολογία για τις πράξεις τους. Είμαι σίγουρη όμως πως στο τέλος θα ενσωματωθεί με αυτή την γυναικοπαρέα και ίσως νιώσει μέλος της «Τάξης του ‘82»!

Τι γέννησε την ιδέα του βιβλίου;

Τα τελευταία 13 με 14 χρόνια και συγκεκριμένα την ημέρα της μητέρας, πήραμε την απόφαση αρκετές συμμαθήτριες από το λύκειο, να συναντιόμαστε για δύο περίπου ώρες είτε σε κάποια καφετέρια είτε σε κανένα ουζερί και να λέμε τα νέα μας. Στις αρχές των συναντήσεων αυτών μαζευόμασταν καμιά εικοσαριά γυναίκες. Στην τελευταία μας όμως συνάντηση καταφέραμε να μαζευτούμε μονάχα εννέα. Το γεγονός αυτό με έβαλε σε σκέψεις. Κατάλαβα πως στις συναντήσεις αυτές είναι δύσκολο να πούμε όλα όσα θέλουμε. Πρώτα απ’ όλα δεν επαρκούσε ο χρόνος για να μιλήσουμε όλες. Το μόνο που καταφέρναμε ήταν να μιλάμε όλες μαζί και να επικρατεί μια οχλαγωγία. Ο σκοπός λοιπόν αυτών των συναντήσεων φάνηκε πως δεν είχε επιτευχθεί. Και τότε πέρασε από το μυαλό μου η ιδέα ενός διαφορετικού reunion από όσα είχαμε ζήσει μέχρι τότε. «Τι ωραία που θα ήταν να μαζευόμασταν όλες σε κάποιο εξοχικό για μια δυο μέρες και να βρίσκαμε το χρόνο, με ηρεμία και χωρίς πίεση, να μιλήσουμε για τα χρόνια που έχουμε περάσει χώρια, προσπαθώντας η καθεμιά ξεχωριστά να φτιάξει τη ζωή της!» σκέφτηκα. Η ιδέα λοιπόν αυτή ήταν όντως πολύ ωραία, με μια μικρή όμως λεπτομέρεια που με δυσκόλευε στην εφαρμογή της. Δεν είχα ούτε έχω εξοχικό... Έτσι λοιπόν αποφάσισα την ιδέα αυτή να την υλοποιήσω με έναν διαφορετικό τρόπο. Την έκανα βιβλίο!

Δέκα γυναίκες που βρίσκονται μετά από είκοσι χρόνια…τι κοινά μπορούν να έχουν;

Τα κοινά που μπορεί να έχουν δέκα γυναίκες που βρίσκονται μετά από χρόνια ξανά μαζί, πέραν από την ηλικία και την κοινή τους μαθητική ζωή, είναι πολλά! Όλες τους, με διαφορετικό βεβαίως τρόπο η καθεμία, ξεκίνησαν να κάνουν σχέδια για το μέλλον τους. Όσες δεν κατάφεραν να περάσουν σε κάποιο πανεπιστήμιο, είτε έπιασαν δουλειά είτε προτίμησαν να παντρευτούν και να κάνουν οικογένεια για να ξεφύγουν και από την καταπίεση των σπιτιών τους. Ορισμένες κατάφεραν και εξελίχθηκαν επαγγελματικά, αλλά απέτυχαν σε προσωπικό επίπεδο. Οι περισσότερες πάλεψαν για να σταθούν στα πόδια τους. Σχεδόν όλες ανέβηκαν το Γολγοθά τους, κουβαλώντας το δικό τους σταυρό. Οι ζωές τους δεν ήταν σπαρμένες με ροδοπέταλα. Χαρές και λύπες εναλλάσσονταν όλα αυτά τα χρόνια αφήνοντας σημάδια  στις ψυχές τους. Υπήρξαν και οι τυχερές που κατάφεραν να διατηρήσουν τις ισορροπίες στην ζωή, αλλά και τις οικογένειες τους και να πορευτούν με τα όποια σκαμπανεβάσματά τους μέχρι την τωρινή πορεία τους. Μα κάποιες άλλες δεν άντεξαν την καταπίεση, την απαξίωση και τον εξευτελισμό και αποφάσισαν πως μόνες τους θα ήταν τελικά πολύ καλύτερα, παρά με ένα σύντροφο που δεν τις καταλαβαίνει. Ακόμα ένα κοινό αυτών των γυναικών είναι ότι όλες απέκτησαν παιδιά για τα οποία πάλεψαν να τους προσφέρουν το καλύτερο, δημιουργώντας πιο ευνοϊκές συνθήκες για την ζωή τους. Άλλωστε αυτά τα παιδιά είναι και το έργο της ζωής τους! Για αυτά ζουν και για αυτά αναπνέουν προσπαθώντας να γίνουν καλύτεροι άνθρωποι!
Και φυσικά ο κοινός παρονομαστής που ενώνει και τις δέκα αυτές γυναίκες είναι μια υπόσχεση που δίνουν στο τέλος αυτής της εκδρομής. Πως δεν θα χαθούν ξανά μεταξύ τους και πως η μία θα βρίσκεται εκεί για όλες και όλες για μία!

Έχετε φίλες από τα σχολικά σας χρόνια;

Με κάποια «κορίτσια» από τα χρόνια του σχολείου έχω την τύχη ακόμα να βρίσκομαι. Πέρα δηλαδή από τις συναντήσεις που γίνονται κάθε χρόνο την ημέρα της μητέρας. Με τις περισσότερες όμως συμμαθήτριές μου έχω δυστυχώς χαθεί.

Οι γυναίκες ή οι άντρες είναι πιο καλοί φίλοι μεταξύ τους;

Στην ηλικία που έχω φτάσει έχω την αίσθηση, και ας με συγχωρέσουν οι γυναίκες γι’ αυτό που θα πω, πως οι άνδρες διατηρούν μια πιο αυθεντική, πιο ουσιαστική φιλιά μεταξύ τους. Οι γυναίκες είμαστε πιο περίεργα πλάσματα. Ίσως εμβαθύνουμε παραπάνω απ’ ό,τι πρέπει στις σχέσεις, ψειρίζοντας λόγια και συμπεριφορές. Και έχουμε μια τάση να παρεξηγούμε τα πράγματα, υπεραναλύοντας τα πάντα. «Τι είπες... τι έκανες... πώς εκείνο... γιατί το άλλο...»
Οι άνδρες είναι πιο απλοί. Δε στέκονται σε λεπτομέρειες και σε μικροπαρεξηγήσεις.
Γι’ αυτό θεωρώ πως είναι πολύ σημαντικό αυτό που κατάφεραν οι ηρωίδες του βιβλίου.
Διότι, παρόλα τα χρόνια που τους χώριζαν και τις όποιες κοινωνικές και επαγγελματικές διαφορές τους, αποφάσισαν πως τα κοινά στοιχεία τους είναι περισσότερα από αυτά που τους χωρίζουν.

Υπάρχει φιλία στις μέρες μας ή έχει σωπάσει;

 Θεωρώ πως υπάρχει φιλία στις μέρες μας. Ποτέ δεν έπαψε να υπάρχει. Ο άνθρωπος είναι πλάσμα που δεν μπορεί να ζήσει μόνο του. Έχει ανάγκη από κόσμο γύρω του για να μοιράζεται τις χαρές και τις λύπες του. Να λέει τα προβλήματά του και να ακούει συμβουλές και το αντίθετο φυσικά. Δεν μπορεί βεβαίως όλοι οι άνθρωποι που συναναστρεφόμαστε να είναι φίλοι μας. Άλλωστε δεν έχουμε ανάγκη από φίλους «μίας χρήσης». Στο χέρι μας είναι να κάνουμε τις σωστές επιλογές και να ξεχωρίσουμε δύο τρία άτομα στα οποία θα δώσουμε τον καλύτερο εαυτό μας. Φτάνει βεβαίως να εισπράξουμε κι εμείς ανάλογα. Όχι απαραίτητα τα ίδια, αλλά το μέγιστο που μπορούν να μας προσφέρουν. Πιστεύω πως σε αυτές τις δύσκολες εποχές που ζούμε, η ύπαρξη καλών φίλων είναι απαραίτητη, για να μην πω επιβεβλημένη. Οι σχέσεις των ανθρώπων περνούν κρίση, γι’ αυτό και πρέπει να διαλέγουμε με προσοχή τα άτομα που θα αποκαλούμε «φίλους», τους οποίους οφείλουμε να τους προσέχουμε και να τους εκτιμούμε γιατί είναι πολύτιμοι! Ακόμα κι αν πληγωθούμε, δεν πρέπει να τα παρατήσουμε. Μες το παιχνίδι της ζωής είναι κι αυτό. Το χρωστάμε στον εαυτό μας να προσπαθήσουμε ξανά να βρούμε το σωστό άτομο που θα του δείξουμε πραγματική αγάπη και εμπιστοσύνη!

Ο κορωνοΐος πόσο άλλαξε τη ζωή σας;

 Όσο για τον κορωνοϊό που με ρωτάτε, δεν μπορώ να πω πως άλλαξε δραματικά τη ζωή μου. Άλλωστε ζω με έναν εδώ και 26 χρόνια, αν λάβετε υπόψη σας πως τον άντρα μου τον λένε Κορωναίο...(αστειεύομαι φυσικά). Απλά με έκανε πιο προσεκτική και ίσως πιο υποψιασμένη.
Η αλήθεια είναι ότι μου έχουν λείψει οι πολλές αγκαλιές και τα φιλιά, μιας και είμαι από την φύση μου πολύ διαχυτική και άνθρωπος της επαφής. Ωστόσο, έχω καταφέρει να βρω τις ισορροπίες μου και με λίγο περισσότερη προσοχή, καταφέρνω και τα συνδυάζω όλα.
Αυτό όμως που μου στέρησε πραγματικά ο κορωνοϊός, είναι η δυνατότητα μου να κάνω παρουσίαση γι’ αυτό το βιβλίο και η αλήθεια είναι πως μου στοίχισε αρκετά. Αν από το φθινόπωρο τα πράγματα φτιάξουν, λίγο δύσκολο βεβαίως, θέλω να πιστεύω πως θα δρομολογηθεί μία παρουσίαση του βιβλίου για να μαζευτούμε κάποιες φίλες και να τα πούμε από κοντά.

Η πανδημία σας έδωσε έμπνευση ;

Η αλήθεια είναι ότι η πανδημία, αυτή καθαυτή, δε μου έδωσε έμπνευση, όμως τον καιρό της καραντίνας, στο μυαλό μου τριγύριζαν διάφορες ιστορίες που θα ήθελα κάποια στιγμή να τις κάνω βιβλίο. Ωστόσο, εκείνη την περίοδο βρήκα λίγο περισσότερο ελεύθερο χρόνο να συνεχίσω την τρίτη ιστορία που γράφω εδώ και καιρό και που λόγω πολλών υποχρεώσεων και οικογενειακών θεμάτων, έχει μείνει αρκετά πίσω.

Γράφετε κάτι καινούργιο;

Όπως είπα και πιο πάνω, αυτή την περίοδο γράφω κάτι καινούργιο, το οποίο όμως είναι σε αρκετά πρώιμη φάση. Πρέπει να έχω καθαρό μυαλό για να καταφέρω να κάνω τις ανάλογες διορθώσεις που χρειάζονται και να το επιμεληθώ προσωπικά πριν το δώσω για αξιολόγηση. Αυτή η τρίτη ιστορία διαφέρει πολύ από τα δύο προηγούμενά μου βιβλία και θέλω να πιστεύω πως όταν ολοκληρωθεί, το αποτέλεσμα θα είναι δυνατό!


Τι μήνυμα στέλνετε στους αναγνώστες;


 Αυτό που θα ήθελα να πω σε όσους και όσες αποφασίσουν να διαβάσουν την «Τάξη του ´82», είναι να κρατούν μέσα στο μυαλό τους καλά φυλαγμένες τις αναμνήσεις τους, ευχάριστες μα και δυσάρεστες, γιατί έτσι κι αλλιώς είναι δικές τους. Προσδιορίζουν την ύπαρξή τους, σημαδεύοντας την μέχρι τώρα πορεία τους. Ωστόσο, οι αναμνήσεις αυτές δεν θα πρέπει να καθορίζουν το μέλλον τους.
Θεωρώ λοιπόν πως οι αναμνήσεις μας είναι για να μας συντροφεύουν και όχι για να μας στοιχειώνουν. Κάτι ακόμα που θα ήθελα να προσθέσω είναι ότι, δεν πρέπει να αφήνουμε τον καιρό να φεύγει ανεκμετάλλευτος. Γιατί θα φτάσει κάποια στιγμή που ο χρόνος που έχουμε διανύσει θα είναι πολύ περισσότερος από αυτόν που βρίσκεται μπροστά μας. Δεν ωφελεί να μένουμε εγκλωβισμένοι στο παρελθόν, ακόμα κι αν αυτό ήταν στενάχωρο, αλλά να συνεχίζουμε να ονειρευόμαστε για να καλύτερο αύριο!
Γιατί, όπως γράφω και στο οπισθόφυλλο του βιβλίου:
«Τι θα ήταν το παρελθόν μας εάν δεν είχαμε τις αναμνήσεις να μας το θυμίζουν;
Και τι θα είναι το μέλλον μας εάν σταματήσουμε να κάνουμε όνειρα...«


Το βιβλίο απευθύνεται μόνο σε γυναίκες;


Παρόλο που το βιβλίο αναφέρεται στις ιστορίες δέκα γυναικών, δεν θα το χαρακτήριζα αμιγώς γυναικείο. Κάλλιστα μπορεί ένας άντρας αναγνώστης να το διαβάσει και μέσα από τις συζητήσεις αυτών των γυναικών ίσως να καταφέρει να αποκρυπτογραφήσει την γυναικεία ψυχολογία, κάτι που αποτελεί ακόμα μυστήριο για τον ανδρικό πληθυσμό.


Θέλω να ευχαριστήσω από τα βάθη της καρδιάς μου την κυρία Ευαγγέλου για την πολύ ωραία άποψή της για το βιβλίο μου καθώς και την ομάδα σας για την πολύ θερμή φιλοξενία!
Τελειώνοντας θέλω να πω πως ευχή μου είναι όσοι και όσες αποφασίσουν να διαβάσουν αυτό το βιβλίο, να βρουν στις σελίδες του πτυχές της δικής του ζωής και να αναβιώσουν όμορφες, εφηβικές, νεανικές, αλλά και μετέπειτα αναμνήσεις που έχουν κρατήσει φυλαγμένες σε κάποια άκρη του μυαλού τους!

Βασιλική Ευαγγέλου -Παπαθανασίου

Share on Google Plus

About femalevoice

This is a short description in the author block about the author. You edit it by entering text in the "Biographical Info" field in the user admin panel.