Άρτεμις Παπανδρέου:" Τα όνειρά μας δεν είναι πουλιά να πετάξουν μακριά μας"

Η Άρτεμις Παπανδρέου ανήκει σε μια λογοτεχνική οικογένεια μιας και έχει θείο και αδερφό που γράφουν κι αυτοί.Χρειάστηκαν μόνο ελάχιστα λεπτά, ένα στυλό κι ένα τετράδιο επισκεπτών σε μια έκθεση ζωγραφικής, πριν δέκα περίπου χρόνια, για να ξεκλειδώσει  το συρτάρι του μυαλού και ν’ αρχίσει πάλι να γεννά. Είναι γραμματέας της Ελληνικής Μέριμνας Βόλου, ευαισθητοποιημένη στη βία κατά των γυναικών και με το βιβλίο της "Ίσκιοι στο φως"  που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μιχάλη Σιδέρη προτρέπει τις γυναίκες να 
διεκδικήσουν λοιπόν τα όνειρά τους. Ακόμη κι αν αργήσαν.Ας δούμε τι μας είπε στη συνέντευξη που παραχώρησε στη Βασιλική Ευαγγέλου-Παπαθανασίου.

Πώς ξεκίνησε για σας η συγγραφή;

Το χάρισμα της συγγραφής μού δόθηκε ως δώρο με την γέννησή μου. Όπως αναφέρω και στο βιογραφικό μου, κατάγομαι από  λογοτεχνική οικογένεια. Με θείο βραβευμένο συγγραφέα, με πατέρα που ασχολιόταν με το γράψιμο μόνο για τέρψη προσωπική, με αδερφό που γράφει όμορφα ποιήματα. Βέβαια από κείνο το κοριτσάκι που σκάρωνε φανταστικές ιστορίες τα καλοκαίρια στα μεσοδιαστήματα του σχολείου στο Δημοτικό και το Γυμνάσιο έχει διαβεί πολύς καιρός. Ήταν σαν να αποκοιμήθηκε για χρόνια ένα όνειρο της νιότης γιατί οι συνθήκες δεν ευδοκίμησαν. Χρειάστηκαν μόνο ελάχιστα λεπτά, ένα στυλό κι ένα τετράδιο επισκεπτών σε μια έκθεση ζωγραφικής, πριν δέκα περίπου χρόνια, για να ξεκλειδώσει  το συρτάρι του μυαλού και ν’ αρχίσει πάλι να γεννά. Και από εκείνη τη στιγμή δεν σταμάτησε ώρα να το κάνει…  Βέβαια η προτροπή για να ασχοληθώ επαγγελματικά με τη συγγραφή δόθηκε από τον λογοτέχνη Βασίλη Φυτσιλή, φίλο της οικογένειας, το 2014, γιατί εγώ είχα παραμείνει στο δημιουργικό γράψιμο μόνο για προσωπική μου ευχαρίστηση.

Τι σας ενέπνευσε για το βιβλίο αυτό;

Όταν γράφω ένα βιβλίο επιδιώκω μέσα από το κείμενο να περνώ μηνύματα στον αναγνώστη. Μηνύματα έντεχνα κρυμμένα μέσα στις φράσεις που να περνούν από τα μάτια στον νου και να δημιουργούν σκέψεις ή ίσως και προβληματισμούς. Θέλω σαν θα κλείσουν οι σελίδες του ν’ αφήνεται από μόνο του ο νους σ’ ένα πισωγύρισμα. Δεν μπορώ να πω πως κάτι ιδιαίτερο μου έδωσε την ώθηση να το γράψω. Στο βιβλίο έντυσα ένα δικό μου όνειρο με μια ιστορία που πονά πολύ την κοινωνία μας. Και μιας και είμαι γραμματέας της Ελληνικής Μέριμνας Βόλου, ευαισθητοποιημένη στη βία κατά των γυναικών, ήθελα να γράψω κάτι που να αφυπνίζει ναρκωμένες συνειδήσεις, μα να μην δημιουργεί μιζέρια και κατήφεια λόγω του θέματός του αλλά ψυχική ανάταση και ευφορία. Να δημιουργεί μια σπίθα ελπίδας σε όσες βιώνουν ίσκιους και δεν τολμούν…

Οι κακοποιημένες γυναίκες ζουν στους θλιμμένους ίσκιους της ζωής;

Αυτές οι γυναίκες είναι αφανείς ηρωίδες της καθημερινότητας, που αξίζουν τον απόλυτο σεβασμό μας γιατί βιώνουν έναν Γολγοθά που τον ανεβαίνουν κάθε μέρα μέσα από τις κλειστές πόρτες του σπιτιού τους. Φτωχικού ή πολυτελούς. Μπορεί να είναι η γειτόνισσά μας, η διπλανή, η φίλη μας, η γνωστή μας η οποία από περηφάνια και αξιοπρέπεια δεν θ’ αφήσει να φανεί το σημάδι στο πρόσωπο ή όπου αλλού, θα κλείσει ερμητικά τις πόρτες όταν θα αρχίσει ο οχετός της λάσπης από το στόμα του συζύγου, θα μείνει κρυμμένη στο σπίτι για μέρες γιατί ντρέπεται την γειτονιά της ….Είναι τόσος ο φόβος στην ψυχή της που το μυαλό παραμένει σε ομίχλη. Υποταγμένο στη λάθος λογική της ανοχής. Κι όλα αυτά γιατί την έχουν κάνει να μην πιστεύει σε κείνη. Η λέξη αυτοεκτίμηση είναι άγνωστη στο λεξικό της. Κι όμως αυτή η γυναίκα, η φοβισμένη, έχει μια τεράστια δύναμη μέσα της που αγνοεί.

Η ηρωίδα τι κοινά έχει με σας;

Όσοι με γνωρίζουν βρήκαν αμέσως τα κοινά σημεία, που δεν είναι άλλα από το δημιουργικό κομμάτι της ηρωίδας, τα δυο της αγόρια, την αγάπη της για τη φύση, τα λουλούδια και τα συγκεκριμένα τοπία του βιβλίου. Το βιβλίο αποτελεί μυθοπλασία με απώτερο σκοπό ο αναγνώστης να εκμαιεύσει μηνύματα από το κείμενο.

Έχετε γνωρίσει κάποιον άνθρωπο, που να σας στάθηκε σαν την Μελπομένη;

Εγώ προσωπικά όχι. Όμως έχω ακούσει ιστορίες του παρελθόντος για μοναχικούς ανθρώπους που συμπεριφέρθηκαν σαν και κείνη. Δεν είναι λοιπόν κάτι ουτοπικό. Μπορεί να έχει συμβεί. Βέβαια  η Μελπομένη στο κείμενο έχει τον ρόλο των Δομών φιλοξενίας. Γιατί το θύμα πάντα χρειάζεται κάπου ν’ ακουμπήσει για να μπορέσει να σταθεί ξανά στα πόδια του και να πάρει τα γκέμια της ζωής του στα χέρια.

Ο έρωτας είναι γιατρικό;

Ο έρωτας, θαρρώ, είναι το μεγαλύτερο γιατρικό σε μια τέτοια περίπτωση. Είναι αυτός που δίνει ξανά δύναμη στα φτερά που έχουν σπάσει. Είναι κείνος που λειαίνει τις οξείες γωνίες που σμίλεψε ο τρόμος στην ψυχή. Το θύμα νιώθει τη σιγουριά της αγάπης και ξεδιπλώνεται στη ζωή. Την βλέπει γεμάτη χρώματα, όπως είναι, και όχι μουντή και γεμάτη σκιές. Είναι βάλσαμο στην ψυχή που πονά, γαλήνη στην επιδερμίδα που ηρεμεί. Γεννά μόνο όμορφα συναισθήματα και μια γυναίκα που έχει υποφέρει από κακοποίηση και έχει κατορθώσει να σηκώσει ξανά το ανάστημά της, με τον έρωτα μοιάζει ν’ απογειώνει τη ζωή της σε ουράνια σφαίρα. Γιατί ο έρωτας είναι γιορτή της καρδιάς, χαρά των ματιών, άνοιξη του κορμιού που ξαναγεννιέται από ύπνο βαθύ…

Γράφετε κάτι καινούργιο;

Ένα ακόμη βιβλίο ήδη δουλεύεται από τον χειμώνα στον υπολογιστή μου. Πρόκειται για ένα πόνημα που κινείται σε συγκεκριμένο ιστορικό πλαίσιο, οπότε χρειάζεται ιδιαίτερο κόπο, πολλή μελέτη ώστε να εκμαιεύσω τα στοιχεία εκείνα που θα κουμπώσουν με την ιστορία που έχω σκαρφιστεί. Μια ιστορία με γρήγορη ροή, με την αγωνία και τις εναλλαγές καταστάσεων  σε πρώτο πλάνο. Με ανατροπές και μηνύματα τοποθετημένα μέσα στο κείμενο έτσι ώστε να γίνονται κτήμα του αναγνώστη.

Τι πρέπει να κάνει η πολιτεία για τις γυναίκες που υποφέρουν;

Η πολιτεία έχει ήδη μεριμνήσει και το λέω με απόλυτη γνώση, μιας και είμαι γραμματέας του Φιλανθρωπικού Σωματείου Ελληνική Μέριμνα Βόλου, που αποτελεί καταφύγιο για την κακοποιημένη γυναίκα, την μάνα και το παιδί σε κίνδυνο. Ευτυχώς, ζούμε σε μια ευνομούμενη κοινωνία, πολύ μακριά από το παρελθόν του ’50  και του ’60 που η γυναίκα δεν τολμούσε να αποταθεί πουθενά για τα σκοτάδια που βίωνε μέσα στη συζυγική στέγη. Σήμερα όλα έχουν αλλάξει, αφού οι Αστυνομικές Αρχές είναι κοντά της, οι Εισαγγελικές,  και μάλιστα αυτές είναι πολύ αυστηρές, οι Δήμοι με τις Δομές φιλοξενίας, η Μέριμνα, προσφέρουν στέγη και στήριξη νομική, ψυχολογική και συμβουλευτική σε κείνες που θ’ αναγκαστούν να καταφύγουν κατατρεγμένες σ’ αυτές. Αυτό που κάνει όμως την ειδοποιό διαφορά έγκειται στην ίδια την γυναίκα. Γιατί, πραγματικά, είναι μια πολύ δύσκολη απόφαση. Και πρέπει να γίνει με απόλυτη συνειδητοποίηση του αγώνα που έχει να δώσει. Η αρχή είναι να μιλήσει σ’ ένα φίλο. Να έχει κάπου ν’ ακουμπήσει. Να μην ντραπεί για το πρόβλημα που βιώνει. Ο αριθμός είναι πολύ μεγάλος και δεν κάνει εξαίρεση κοινωνικών στρωμάτων. Μάλιστα όσο πιο υψηλό το κοινωνικό status, τόσο περισσότερη η κακοποίηση. Λεκτική ή ό, τι άλλο. 

Οι νέοι διαβάζουν σήμερα;

Η σημερινή εποχή κατακλύζεται από την τεχνολογία. Ζούμε το ζενίθ της. Και τα νέα παιδιά είναι εθισμένα κυριολεκτικά. Βέβαια, από μικρά, συνηθίζουν να έχουν ως πρότυπα τούς μεγάλους και αυτοί δεν διαβάζουν τόσο, όσο θα έπρεπε, πλέον. Ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις εφήβων μας κάνουν να χαμογελούμε από ικανοποίηση. Ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις εκπαιδευτικών με μεράκι και όρεξη, που φέρνουν κοντά στο παιδί από μικρό, από το Δημοτικό σχολειό, την λογοτεχνία και τους μεγάλους δημιουργούς της.  Έκκληση κάνω μέσα από αυτές τις γραμμές στους εκπαιδευτικούς της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης να φέρουν σ’ επαφή τα παιδιά με την υπέροχη αυτή μορφή τέχνης, αλλά όχι σαν μάθημα, μόνο σαν ευχαρίστηση. Μόνο έτσι θα μάθουμε στα παιδιά μας να διαβάζουν.

Ο κορωνοΪός  και η καραντίνα, που ζήσαμε, σας φοβίζουν;

Είμαι ένα αισιόδοξο άτομο και  πάντα αξιοποιώ  τις αντιξοότητες της ζωής κοιτάζοντάς τες μέσα από ένα διαφορετικό πρίσμα. Και για να απαντήσω ευθέως στο ερώτημά σας, όχι, δεν φοβήθηκα, δεν έκανα καμία υπερβολή, μάσκα φόρεσα μόνο όπου ήταν απαραίτητο, δεν αναλώθηκα σε καταστάσεις πανικού και υστερίας. Πρόσεχα τις επαφές μου, κρατούσα τις απαραίτητες αποστάσεις, έπλενα τακτικότατα τα χέρια μου. Έμεινα στο σπίτι δημιουργώντας για μένα και τους αγαπημένους μου. Μόνο η ψυχολογία μου πήρε να μαραζώνει σιγά – σιγά  από τα δελτία ειδήσεων και τον θάνατο που είχε ζώσει ολούθε τον πλανήτη και από τις υποχρεώσεις που έτρεχαν, αλλά δεν μπορούσαμε να εργαστούμε. Βέβαια δεν είναι κάτι που πέρασε ανεπιστρεπτί. Ο κίνδυνος καραδοκεί και μια νέα καραντίνα ίσως μας αναστατώσει πάλι τη ζωή. Ψυχραιμία λοιπόν!

Τι μήνυμα στέλνετε στους αναγνώστες του περιοδικού femalevoice;

Η ζωή που μας χαρίστηκε με τη γέννησή μας είναι μικρή. Είναι κρίμα να την αφήσουμε να μας προσπεράσει μένοντας σκυφτές σε μια μοίρα που δεν μας αξίζει.

Γυναίκες ψάξτε μέσα σας, δουλέψτε με τον εαυτό σας και αξιολογείστε τον.  Προτιμάτε να παραμείνετε σε μια ζωή μίζερη μέσα στην κατάθλιψη από την υποταγή σε μια λάθος λογική ή να διεκδικήσετε μια άλλη ζωή για την οποία θα πρέπει να δώσετε μάχες. Πρώτα με τον εαυτό σας κι έπειτα με τον σύντροφό σας. Γιατί τίποτε δεν χαρίζεται, αλλά ούτε και το διαζύγιο είναι πάντα η λύση.

Διεκδικείστε λοιπόν τα όνειρά σας. Ακόμη κι αν αργήσατε. Ο χρόνος δεν μετρά.
Γιατί τα όνειρά μας δεν είναι πουλιά να πετάξουν μακριά μας… (moto του βιβλίου)

 Σας ευχαριστώ θερμά για τη φιλοξενία!!
Βασιλική Ευαγγέλου -Παπαθανασίου


Share on Google Plus

About femalevoice

This is a short description in the author block about the author. You edit it by entering text in the "Biographical Info" field in the user admin panel.